Op 17 mei, de jaarlijkse Internationale Dag tegen Homofobie, Bifobie, Transfobie en Interseksefobie, vragen LGBT-organisaties internationaal aandacht voor het verschijnsel homohaat en de sociale onwenselijkheid daarvan. “Seksuele geaardheid maakt onderdeel uit van de diversiteit van onze samenleving. Inzicht in en kunnen omgaan met deze diversiteit is nodig om goed te kunnen functioneren in de maatschappij”, zegt Fons Ravijts, verantwoordelijke van bon (de Brusselse vestiging van het Agentschap Integratie en Inburgering). “Daarom besteden wij in onze inburgeringscursus de nodige aandacht aan deze onderwerpen. We vinden het belangrijk dat onze deelnemers inzicht verwerven in gelijkheid en vrijheid in seksuele geaardheid of seksuele voorkeur.”
Straffeloosheid houdt geweld in stand
Daniel (22) volgde zijn inburgeringscursus bij bon (de Brusselse vestiging van het Agentschap) en bevestigt het belang om die vrijheid te bespreken met mensen die homoseksualiteit niet aanvaarden: “Ieder mens is een individu dat zijn voorkeuren heeft. Het belangrijkste is dat als mensen iets of iemand niet leuk vinden, ze anderen niet hoeven te kwetsen of te beledigen omwille van hoe ze denken of geloven. Het respecteren van verschillen is de sleutel tot een mooi en succesvol leven. Dat is een van de belangrijkste lessen uit de inburgeringscursus.”
In zijn vaderland Georgië kan je er openlijk voor uitkomen dat je homoseksueel bent, maar vaak veroorzaakt het heel wat problemen: “Op straat ervaar je regelmatig verbaal of fysiek geweld. Er is dan wel een anti-discriminatiewet aangenomen in Georgië, maar in de praktijk wordt die amper toegepast. Wanneer je bij de politie aangifte doet van homohaat, wordt het slachtoffer dikwijls uitgelachen en gebeurt er verder niets. Die straffeloosheid houdt het geweld tegen LGBTQ+-mensen in stand.”
Constante stress
Op steun van zijn ouders hoefde Daniel evenmin te rekenen: “Mijn ouders zijn opgegroeid in het Sovjet tijdperk. Daarin was homoseksualiteit een groot taboe. Toen ik hen vertelde dat ik homo ben, werden ze boos en agressief en wilden ze me naar het klooster sturen. Mijn relatie met hen is vandaag weer beter, maar we praten niet meer over mijn persoonlijk leven. Ik denk niet dat ze mijn geaardheid ooit zullen aanvaarden.”
In juli 2019 had Daniël eindelijk genoeg geld om zijn thuisland te verlaten. Een moment waar hij al jaren naar had uitgekeken. “Ik stond constant onder stress. Het is psychologisch zeer schadelijk als je in een maatschappij leeft waar je rechten op geen enkel regeringsniveau worden beschermd, en je het je zelfs niet kunt veroorloven het land te verlaten.”
De kracht van liefde
Intussen verblijft Daniel bijna twee jaar in ons land en voelt hij zich gelukkig hier. “Dit land heeft mij in staat gesteld in vrede en vrijheid te leven, en daarvoor zal ik altijd dankbaar zijn. Het staat vast dat niet alles goed of positief kan zijn. Ook hier zijn er nuances en hindernissen, maar niets kan je ervan weerhouden een vrij en bevredigend leven te leiden.”
De jonge Georgiër durft voor het eerst ook hardop en openlijk te dromen van een huwelijk en kinderen. “Ik geloof in de kracht van liefde. Het leven is soms erg moeilijk en sommige moeilijkheden kunnen alleen met liefde overwonnen worden. De echte liefde is een almachtige kracht. Als je verliefd wordt, heb je troost en weet je dat iemand voor je zal zorgen als je het opgeeft. Liefde maakt je sterker.”
