Story: Omid Akbari

Published on
do, 05/12/2013 - 13:32

Omid, de eeuwige optimist met de ongelooflijke glimlach. In 2010 verliet deze Afghaanse jongen Iran en kwam hij naar België. Via muziek, poëzie en vrijwilligerswerk toont hij dat hij meer is dan iemand met of zonder papieren. “Weet je? Het verblijfsdocument bepaalt niet wie je bent. Veel mensen maken die denkfout.” Door Awet Desta Aregawi

Wie? Omid Akbari
Komt uit: Afghanistan
Leeftijd: 26
In België sinds: 2010
Inburgeringstraject bij bon: 2013

Hoe was je aankomst in België?
Ik ben in België aangekomen in 2010. Als asielzoeker heb ik eerst in een centrum in de buurt van Luik verbleven en daarna in Dinant. Begin 2012 moest ik naar Waasmunster verhuizen. Na ongeveer 6 maanden kreeg ik een negatieve beslissing op mijn asielaanvraag. In 2012 heb ik een tweede asielaanvraag ingediend met nieuwe elementen. In afwachting verbleef ik in een transitverblijf in Brussel. Ik kreeg opnieuw een negatieve beslissing. "Never give up!" is mijn motto. Samen met mijn  advocaat heb ik beroep aangetekend. Daarna was ik wel 4 à 5 maanden illegaal.

De winter van 2012 was een harde winter, nee?
Ja, het was ongelooflijk koud. Ik had toen gelukkig al vrienden op verschillende plaatsen die mij een slaapplaats aanboden. Maar ik vond het moeilijk om die hulp te aanvaarden. Soms deed ik alsof er niets aan de hand was. Ik had er ook een principieel probleem mee om zonder ticket op de trein te stappen. En ik had geen geld om de trein te betalen.

Tijdens deze moeilijke periode heb ik veel goede vrienden leren kennen. Vrienden die me ook in kwade dagen steunen. Weet je? Het verblijfsdocument bepaalt niet wie je bent. Veel mensen maken die denkfout.

Hoe ben je in “jouw kasteeltje” terechtgekomen, zoals je het Klein Kasteeltje zelf noemt?
Na de winter heeft het Commissariaat-generaal voor de Vluchtelingen en Staatlozen mij naar  "mijn kasteeltje" gestuurd. In het begin was het even moeilijk. Later heb ik veel bewoners leren kennen en ben ik muziek beginnen spelen: Piano en tabla (Indisch slaginstrument).

In die periode ben je begonnen met een inburgeringstraject bij bon. Hoe heb je dat ervaren?
Zeer goed. Bij bon heb ik vooral geleerd dat diverse mensen elkaar moeten respecteren. In de klas hebben we veel geluisterd naar elkaar. Ik heb ook leren relativeren. Veel bon- medewerkers zijn meertalig. Dat geeft mij inspiratie. In het Farsi zeggen we dat je de "N" van "niet" weg moet laten. In het Farsi betekent " Nmitavanam" “ik kan niet”. Als je de "N" wist, dan betekent het "ik kan".

Na de lessen maatschappelijke oriëntatie heb ik mijn trajectbegeleidster gevraagd of ik tijdens de zomermaanden iets kon doen. Zo ben ik bij jullie jongerenproject Masir Avenir terechtgekomen. Twee maanden heb ik in de cafetaria gewerkt en fruit gekocht voor de jongeren. Ik heb ondertussen ook als vrijwilliger geholpen bij de werving van nieuwe cursisten op markten. 

Je lijkt een druk leven te hebben. Hoe zien je dagen eruit?
Op maandag neem ik deel aan de poëzieworkshop in het Klein Kasteeltje. Een zalige namiddag. Soms schrijf ik daar gedichten en anders vertaal ik teksten van het Farsi naar het Engels. Op dinsdag is er muziekrepetitie met Globe Aroma. Op woensdag neem ik deel aan de circusactiviteit van Foyer. Op donderdag zing ik in Bozar met Globe Aroma. Dankzij die activiteiten heb ik al heel wat mensen leren kennen: Belgen en niet-Belgen. In het weekend blijf ik vaak rustig in mijn kasteeltje.

Laten we het even over de actualiteit hebben. Volg je de situatie van Afghaanse asielzoekers?
Ik heb uiteraard veel begrip voor de situatie van andere asielzoekers. In Iran en Afghanistan is er geen vrijheid. Ik kan dus niet begrijpen dat mensen naar zo’n landen teruggestuurd moeten worden. Ze worden recht op het gevaar afgestuurd.

Mensen komen niet zomaar naar België. Je land, je cultuur, je familie verlaten is nooit de eerste keuze. Tenzij je echt niet anders kan. Bovendien heb ik heel veel ellende gezien onderweg naar hier. De grens tussen leven en dood was dun. Ik kan niet begrijpen dat sommige mensen denken dat we al die risico’s nemen om hier in België OCMW-steun te komen vragen. OCMW-steun is voor korte tijd. Na alle moeilijkheden die ik overwonnen heb, wil ik rustig leven. Ik wil werken en belastingen betalen. Ik heb niet mijn beste mama verlaten om hier financiële hulp te kunnen krijgen.

Onlangs heb je goed nieuws gekregen: je asielaanvraag is goedgekeurd. Wat is nu het plan?
Ik heb ervaring met electriciteit in Iran. Ik kan daar iets mee doen. Ik zou ook graag maatschappelijk werk gaan studeren. Ik geloof dat mijn ervaring als vluchteling nuttig kan zijn. Ik moet nog eens goed nadenken.

Na de positieve beslissing moet je binnen twee maanden het Klein kasteeltje verlaten. Dat is een probleem. Maar ik noem het dat een  "sweet problem", een zoet probleempje. Als illegaal leven is een ander probleem.

Ik bewonder je optimisme!
(Omid glimlacht)