Story: Erika Vanessa Moreno Ascencio

Published on
ma, 24/03/2014 - 11:37

Oktober 2010: Erika schrijft zich in voor een inburgeringstraject bij bon. Januari 2014: Erika belt naar bon om te laten weten dat ze net is afgestudeerd als ‘polyvalent zorgkundige’. Het is het resultaat van het doorzettingsvermogen dat ze al van in het begin aan de dag legt. Wat gebeurde er in die vier jaar tijd? Door Marie Van Wayenbergh

Wie? Erika Vanessa Moreno Ascencio
Komt uit: Peru
Leeftijd: 34
In België sinds: 2010
Inburgeringstraject bij bon: 2010

Proficiat met je diploma, Erika!
Bedankt. Ik heb mijn diploma gisteren gekregen. Als ik nu nog één maand verder studeer, kan ik het diploma van ‘zorgkundige’ behalen. Daarmee kan ik ook in een ziekenhuis werken.

Is dat je doel?
Ja, maar dan als verpleegster. Al van kleins af aan wil ik verpleegster worden, net zoals mijn zus. Toen ik 17 was, mocht ik soms met haar mee om mensen te helpen verzorgen. Ik was er meteen door gebeten!

Maar je bent dat niet meteen gaan studeren?
Neen. Toen ik 18 was, stond ik al op eigen benen. Ik ben iemand die heel graag onafhankelijk is. Ook had ik nood aan privacy. Met zeven broers en zussen ligt dat niet altijd voor de hand. Dus studeerde ik voor kwaliteitscontroleur voor kledij. Studeren is moeilijk in Peru, je hebt er veel geld voor nodig. Daarom koos ik voor een korte opleiding en een diploma waarmee ik meteen werk zou vinden.

Het contrast met verpleging is groot.
Inderdaad. Ik heb verschillende jobs uitgeoefend in de loop der jaren. In Spanje heb ik gewerkt als tandartsassistente, wat al iets meer in de lijn van mijn droom lag. Maar de werkuren waren zo wisselend dat ik het onmogelijk kon combineren met mijn studies voor verpleegster. Toen ik in België aankwam, heb ik eerst een maand als caissière gewerkt in een supermarkt. Daar werd mijn proefperiode niet verlengd omdat ik geen Nederlands sprak. Ik besefte dat Nederlands kunnen spreken en een diploma hebben cruciaal zijn om een goede job te kunnen uitoefenen. Ik besloot om verder voor mijn droom te gaan en schreef me in voor een inburgeringscursus bij bon.

Hoe was dat?
Je leert heel veel. Dat is nodig om zelfstandig te kunnen zijn. Je krijgt bij bon veel steun en ook objectieve informatie, wat heel belangrijk is. Mensen zeggen veel verschillende dingen maar bij bon kan je er rustig van uitgaan dat je goed geïnformeerd wordt. Ook het feit dat ik altijd terecht kon bij een trajectbegeleider was voor mij een grote meerwaarde. Samen dienden we een aanvraag in tot gelijkschakeling van mijn Spaans diploma tandartsassistente. Helaas werd het hier niet erkend.
Je leert ook veel mensen kennen tijdens zo’n inburgeringscursus. Met sommige van hen heb ik nog altijd contact. Je hebt steun aan elkaar.

Hoe verliep de Nederlandse les?
Het was ontzettend moeilijk. Toen ik pas begon met Nederlands niveau 1.1 zei mijn leerkracht me dat het te moeilijk was voor mij. Ze vroeg of ik niet beter gewoon Frans zou verder doen? Dat was echt demotiverend. Maar ik ben, met de hulp van een logopediste, hard blijven werken. De module Nederlands niveau 1.2 heb ik zelf twee keer moeten doen, maar ook dat had ik ervoor over.

Waar haalde je je motivatie om verder te blijven doen?
Ik bleef er altijd van uitgaan dat ik het wel kon, dat het me wel zou lukken. Daar putte ik kracht uit. Na het niveau 2.2 ben ik begonnen met de cursus ‘intensief Nederlands’. En het was ook effectief superintensief om de hele dag Nederlands te studeren. Maar mijn Nederlands is er sterk op vooruitgegaan. Na deze cursus volgde er weer een examen en moest ik slagen voor de selectieproef om aan de opleiding van ‘polyvalent verzorgkundige’ te kunnen beginnen. Dat was stresserend: er waren 45 kandidaten voor slechts 25 plaatsen. Gelukkig was ik erbij!

Na een opleiding van een jaar kreeg je dus gisteren je diploma. Hoe zie je je toekomst nu?
Ik begin volgende week met de vervolgcursus ‘zorgkundige’. En dan kan ik eindelijk aan de slag! Ik kan misschien aan de slag op mijn stageplaats, ‘Solidariteit voor het gezin’. Ze gaven me daar tijdens mijn stage al veel vertrouwen ze waren tevreden over mijn werk. Het is een heel afwisselende job: de ene dag kom je bij een bejaarde die je moet motiveren om een wandelingetje te maken, de andere dag help je bij de verzorging van een pasgeboren tweeling. Het is werk waarbij geduld en vertrouwen cruciaal zijn. Nog een voordeel van dit werk is dat ik het kan combineren met een avondstudie om alsnog voor verpleegster te gaan… Dat blijft toch mijn uiteindelijke doel en ultieme droom!

Heb je een tip voor andere cursisten die nog aan het begin van hun parcours staan?
Wat mij echt helpt, is blijven denken aan de toekomst. Ik houd mijn doel voor ogen en werk daar stap per stap naartoe. Ook toen het niet lukte met het Nederlands of toen ik problemen kreeg binnen mijn relatie ben ik me altijd blijven focussen op mijn doel: verpleegster worden. Je krijgt altijd te maken met moeilijkheden onderweg, maar daarvoor moet je telkens oplossingen vinden. Voor mij was het bijvoorbeeld belangrijk om mijn Nederlands zoveel mogelijk te oefenen. Dus had ik een afspraak met een dame in het ouderlingentehuis. Ik ging haar bezoeken en samen praatten we dan Nederlands. Zij was blij met het bezoek en ik was blij met de gelegenheid om mijn Nederlands te oefenen. Het leven is moeilijk, maar voor alles bestaat een oplossing. Je moet creatief zijn in het leven (glimlacht).